Voor het weekjournaal spraken we met Klaas Buter, visser aan boord van de MDV2. Hij vertelt hoe hij in de visserij terechtkwam, wat het werken op zee voor hem bijzonder maakt en waarom respect voor de zee volgens hem vanzelfsprekend is.

Dat Klaas visser zou worden stond niet direct vast. Eigenlijk wilde hij vroeger duiker worden. Via een vriend kwam hij voor het eerst in aanraking met de kottervisserij. ‘’Mijn maat had het altijd over de kotter waar hij in vakanties mee meeging. Toen ik een jaar of 14, 15 was, vond ik dat natuurlijk stoer. Dus moest ik het ook eens proberen.’’

Die eerste keer op zee vergeet hij niet snel. In december stapte hij samen met zijn vriend aan boord van de NG 12. Het werd geen makkelijke week. ‘’Ik ben toen de hele week zeeziek geweest. Vijf dagen lang, dag en nacht overgeven. Toen had ik met mezelf afgesproken nooit meer mee te gaan.’’ Toch kwam het er later opnieuw van. In de zomer vroeg zijn vriend weer of hij meeging. Dit keer was het mooi weer en had Klaas nergens last van. ‘’Toen dacht ik, dit wil ik altijd doen.’’

Leren in de praktijk

Klaas ging later naar de visserijschool, vooral om de juiste papieren te halen. Het echte vak leer je volgens hem aan boord. ‘’In de praktijk leer je alles. Daar zie je wat het werk inhoudt, hoe je samenwerkt en hoe problemen oplost.’’

Wat hem het meest aanspreekt aan varen is de vrijheid en stilte. ‘’Alleen op zee zijn, elke kant op kijken en alleen maar water zien. Soms kom je dagenlang geen ander schip tegen. Ook de spanning blijft bijzonder. Elke trek is weer afwachten wat er in het net zit.’’

Op zee moet je bovendien veel zelf oplossen. De haven is vaak niet dichtbij. Soms zit je 120 mijl van de wal, zo’n 13 uur varen. Dan ga je niet zomaar even terug. Als er iets is gebeurd, moet je het met elkaar aan boord oplossen.

Het werk achter de vis

Volgens Klaas realiseren veel mensen zich niet hoeveel werk er achter een stukje vis zit. ‘’Het is in deze tijd hard werken om vis te vangen. Soms vang je weken weinig en is het moeilijk rond te komen.’’ Toch blijven vissers onder alle omstandigheden bezig om verse vis van hoge kwaliteit aan wal te brengen.

Om visser te worden moet je volgens Klaas goed kunnen samenwerken en doorzetten. Je zit lang met elkaar aan boord en moet op elkaar kunnen bouwen. Soms zijn er dagen met bijna geen slaap en moet je ook in spannende of benauwde situaties weten wat je doet. Heimwee helpt dan niet mee, zegt hij, want op zee weet je niet altijd wanneer je terugkomt.

Fishing for Litter

Aan boord van de MDV2 doen ze mee aan Fishing for Litter. Afval dat in de netten terechtkomt, gaat niet over boord, maar wordt verzameld in big bags. “Meestal hebben we één of twee big bags vol in een week.” Wat ze tegenkomen op zee is soms niet te geloven. ‘’ Wasmachines, fietsen, stukken van auto’s, spullen uit windparken. Alles wat je kunt verzinnen hebben we wel eens gevangen’’. Dat afval vervuilt niet alleen de zee, maar zorgt ook voor schade aan de netten. Dan moet er eerst gerepareerd worden voordat er verder gevist kan worden.

Voor Klaas is het vanzelfsprekend dat vissers afval meenemen naar de wal. ‘’Iedereen die vist, moet de zee respecteren. We verdienen daar ons brood.’’ Door afval mee terug te nemen, zorgen vissers ook voor de generatie die na hen komen.

Respect voor de zee

Klaas vindt dat er vaak óver vissers wordt gesproken, terwijl mensen niet zien wat er al aan boord gebeurt om zorgvuldig met de zee om te gaan. Zo worden netten aangepast om zo min mogelijk bijvangst te hebben en wordt geprobeerd bodemberoering te beperken.

Volgens Klaas leeft bij sommige mensen nog het beeld dat vissers alles op de ouderwetse manier doen. ‘’Maar dat is allang niet meer zo. Wij zijn met de MDV2 juist bezig met duurzame visserij.

De toekomst

Klaas hoopt het werk nog lang te kunnen blijven doen, maar kijkt ook met zorgen naar de toekomst. De gasolie is duur, vangsten zijn minder dan vroeger en schade door spullen van grote containerschepen komt steeds vaker voor. Ook merkt hij dat de druk op de visserij toeneemt.

Toch blijft de trots op het vak groot. Vooral wanneer hij thuiskomt met verse vis voor zijn familie. ‘’Dan kunnen we op zaterdag vis bakken en ook aan andere mensen vis geven. Daar ben ik trots op.’’

Voor Klaas is visser zijn meer dan werk alleen. Het is vrijheid, verantwoordelijkheid en respect voor de zee. ‘’We willen niet dat het na onze generatie ophoudt. Daarom zijn we bezig met de toekomst van de zee én van de visserij.’’