Wie durft de feiten nog te zien? Er zijn van die verhalen die zo vaak worden herhaald dat mensen ze voor waar aannemen. Eén daarvan is dat de beroepsvisserij de natuur in onze kustwateren onherstelbare schade toebrengt. Dat beeld wordt al jaren gevoed door een constante stroom van campagnes en persberichten van natuur- en milieuorganisaties. Maar hoe lang blijven we dat verhaal nog geloven als de feiten steeds iets anders laten zien?

Kijk naar de Waddenzee.

De nieuwste internationale telling laat opnieuw een groei zien van de populatie grijze zeehonden. Inmiddels zijn er bijna 12.500 volwassen dieren en meer dan 3.300 pups geteld. De grootste roofdieren van onze kust doen het uitstekend. Tegelijkertijd worden in onze kustwateren nieuwe soorten aangetroffen, zoals de purperkogelzeehaas die na eeuwen weer in de Oosterschelde is verschenen. Dat zijn geen signalen van een ecosysteem dat op instorten staat.

En dan de mosselen.

De eerste Zeeuwse bodemcultuurmosselen waren dit jaar opnieuw uitzonderlijk vroeg oogstrijp. Ze zijn uitstekend gevuld, van hoge kwaliteit en de vooruitzichten voor het seizoen zijn beter dan in de afgelopen jaren. Dat is geen toeval. Mosselen groeien alleen goed wanneer de natuurlijke omstandigheden gunstig zijn. Zij zijn misschien wel de eerlijkste graadmeter van de kwaliteit van ons kustwater. Natuurlijk kent de natuur uitdagingen. Die zijn er altijd geweest en die zullen er ook blijven. Maar het beeld dat sommige organisaties blijven schetsen, alsof de beroepsvisserij vooral een bedreiging vormt, is niet langer geloofwaardig. Sterker nog, het doet geen recht aan de duizenden ondernemers die dagelijks werken met respect voor de natuur waarvan zij volledig afhankelijk zijn. Het wrange is dat juist deze eenzijdige beeldvorming grote gevolgen heeft. Niet alleen voor vissers en kwekers, maar ook voor gezinnen, kustgemeenschappen en bedrijven die al generaties lang verantwoord voedsel produceren. Een sector die voortdurend wordt weggezet als probleem, verliest uiteindelijk zijn maatschappelijke draagvlak. Dat is precies wat we vandaag zien gebeuren.

De Nederlandse visserij vraagt geen vrijbrief.

Wij vragen iets veel eenvoudigers: een eerlijk oordeel. Erken de problemen waar die bestaan, maar erken ook de successen. Zie de natuur zoals zij werkelijk is en niet zoals zij in een campagnefolder wordt afgebeeld. Mosselkwekers weten als geen ander dat economie en ecologie geen tegenpolen zijn. Zonder gezonde natuur is er geen gezonde mossel. Daarom investeren zij al tientallen jaren in zorgvuldig beheer, wetenschappelijk onderzoek en verduurzaming. Dat verhaal verdient minstens zoveel aandacht als de volgende alarmerende kop. Laten we daarom stoppen met het voortdurend zoeken naar een schuldige. De Nederlandse mosselsector is niet de vijand van de natuur, maar een bondgenoot ervan.

En wie de feiten eerlijk bekijkt, kan eigenlijk maar één conclusie trekken: de natuur verdient bescherming, maar de waarheid verdient dat ook.