Stormen krijgen hier een naam toegedicht. Dat is op de hele wereld het geval. Amy, Bram, Chandra, Eddie, Hannah, Janna, Lilith, Nico, Wubbo. De namen worden hier gekozen door het KNMI in samenwerking met de Britten en de Ieren. Alsof het oude bekenden zijn die onaangekondigd op de koffie komen, maar ondertussen wel het dak van de schuur meenemen. Een naam maakt een storm herkenbaar, zegt men. Het helpt bij communicatie en bewustzijn. Prima. Maar soms vraag ik me af: wanneer krijgen besluiten een naam?

Stevige wind

In de visserij waait het al jaren stevig. Geen kort buitje, maar een aaneenschakeling van depressies. Regels, verboden, kaartjes, rapporten, deadlines. Ze komen niet uit het westen of het noorden, maar uit vergaderzalen, achter bureaus, vaak ver van zee. En ze hebben geen naam. Ze heten “beleidswijziging”, “transitie” of “uitvoeringsregeling”. Dat klinkt onschuldig. Maar de impact is soms groter dan windkracht tien. Neem een visser die ’s ochtends uitvaart. Hij kijkt naar het weer, naar zijn schip, naar zijn bemanning. Hij weet: als het fout gaat, zijn de gevolgen direct. Dat is eerlijk. De zee waarschuwt. Maar beleid? Dat komt vaak zonder vooraankondiging. Vandaag kan het nog, morgen niet meer. Vandaag subsidie, morgen terugvordering. Vandaag perspectief, morgen een voetnoot.

Storm Administratia

Misschien moeten we daar ook eens namen aan geven. Storm Administratia, met zware vlagen papierwerk. Storm Interpretatio, waarbij regels per loket anders worden uitgelegd. Of storm Kostenstijging, die vooral kleine bedrijven midscheeps raakt. Als we ze een naam geven, worden ze misschien eindelijk serieus genomen. Begrijp me goed: vissers zijn geen klagers. Wie op zee werkt, leert relativeren. Maar er is een grens. Je kunt niet eindeloos blijven varen met steeds meer ballast aan boord. Dan zakt zelfs het sterkste schip dieper weg. En dat terwijl van de visser tegelijk wordt verwacht dat hij innoveert, verduurzaamt en investeert. Dat kan alleen met vertrouwen. En vertrouwen bouw je niet met stormen zonder naam. Toekomstperspectief is het broodnodige woord.

Risicobeheersing

Wat mij stoort, is dat de visser vaak wordt gezien als risico dat beheerst moet worden, niet als professional met kennis en verantwoordelijkheid. Terwijl juist die visser al generaties lang weet hoe je omgaat met schaarste, natuur en onzekerheid. Dat is geen probleem, dat is ervaring. Dus ja, geef stormen een naam. Dat helpt. Maar laten we ook durven benoemen wat er op het water (de zee) speelt. Noem dingen bij hun naam. Zeg eerlijk wat een maatregel kost, wie hem betaalt en wat hij oplevert. Wees voorspelbaar. Dan kan de sector zijn werk doen. Op zee geldt een simpele regel: wie helder communiceert, komt veiliger thuis. Misschien is het tijd dat die wijsheid ook de vaste wal eens bereikt.